Nederlandse Korfbalscheidsrechters Vereniging

Ontvangst onderzoek

We weten allemaal, dat er een tekort is aan scheidsrechters. Het is doorgaans al moeilijk om kandidaten naar de opleidingen te krijgen, maar ook om ze een flinke tijd te behouden is ook een opgave. We willen verwachten dat deze groep vrijwilligers, waaraan hoge eisen worden gesteld, met respect wordt behandeld en zorgen dat zij niet met tegenzin naar hun aangewezen wedstrijden gaan. En dus moeten de randvoorwaarden ook zo veel mogelijk in orde zijn.

De NKSV probeert daar een bijdrage aan te leveren door middel van een meldingssysteem om die verenigingen die zorgen voor een respectvolle ontvangst en begeleiding, te belonen met een Oorkonde.

We proberen ook die verenigingen die dat minder belangrijk vinden te benaderen en attenderen op eventuele negatieve ervaringen van de scheidsrechters. Ook u komt smerige kleedkamers tegen en soms na een lange rit in de auto, trein of bus en dan moet u ook nog uw eigen kopje koffie betalen.

We hebben daarvoor een methode ontwikkeld om, via een formulier, uw ervaringen met ons te delen. Wij zorgen dan dat u regelmatig de stand van zaken kunt volgen via de website en meer uitgebreide informatie bij Kees Schouten. In de loop der jaren hebben we gemerkt dat er veel verenigingen gevoelig zijn geworden en de ontvangst nu uiterst serieus nemen.

Wij vinden eigenlijk dat IEDERE scheidsrechter aan onze actie moet meewerken. In ieder geval zullen we via onze website de zeer positieve en de negatieve situaties publiceren.

Voor meer informatie k.schouten@nksv.org

Veel scheidsrechters vullen wekelijks het meldingsformulier in. Kees Schouten zorgt voor de verwerking en onderhoud zonodig contact met de verenigingen. Scheidsrechters hebben ook de mogelijkheid hun melding toe te lichten. Hieronder vind je een aantal leuke meldingen en/of foto’s van kleedkamers.

Het meldingsformulier 2014-2015 scheidsrechter kun je downloaden om vervolgens je ervaringen door te geven.

Voor beoordelaars is het meldingsformulier 2014-2015 beoordelaar beschikbaar.

scheidsrechter kleedkamer

‘Een grote puinhoop, daar laat je je hond niet eens plassen’

‘De kleedkamer was ranzig. Overal poep aan het toilet, smerige wastafel. Ik heb gevraagd of ze er zelf ook weleens komen, of alleen scheidsrechters. De bardame schaamde zich spontaan.’

‘Geen ontvangst ondanks melden. Heb drinken moeten kopen voor de scheidsrechter en voor mijzelf (beoordelaar). De scheidsrechter had al een kop thee gehad dus moest daarna betalen. Opmerking erbij van de kantinemedewerkster: ik heb u toch al een keer thee gegeven?” Thuis gekomen heeft de scheidsrechter ook en mail gestuurd naar Thrianta. Een paar dagen later kreeg ik (beoordelaar) een bloemetje opgestuurd van Thrianta omdat de ontvangst zo slecht was en nogmaals sorry!’

‘Bij aankomst op het sportpark heb ik mij aan de bar gemeld. Twee medewerkers die daar bezig waren stuurden mij gelijk weer naar buiten. “Daar lopen vast wel korfballers rond, hier moet je niet zijn”….. Uiteindelijk kwam er iemand naar mij toe die aangaf dat “het hok” open was. Ben vervolgens zelf maar gaan zoeken welk hok het was….. De scheidsrechterskleedkamer deed ook dienst als pakhuis. Er stond een koelkast in en diverse spullen lagen er opgeslagen. Mijn sporttas en ikzelf konden er maar net bij. Eenmaal op het veld kwam (ongeveer 15 minuten voor de wedstrijd) kwam de coach naar mij toe. Hij stelde zich voor en gaf aan dat hij zich met zijn ploeg ging bezighouden. In de rust kreeg ik een drankje aangeboden, na afloop wist niemand meer wie ik was. Deze vereniging gaat bij mij op de “zwarte lijst”. Hier ga ik niet meer heen.’

Hieronder een willekeurige scheidsrechterskleedkamer:

kleedkamer

 

 

 

 

 

 

 

‘Ik heb nu in de zaal niet een goede ervaring met de bezochte verenigingen. Ik hoop dat 2015 mij naar kleedkamers laat gaan, waarin het wel een beetje behoorlijk eruit ziet. Bij Kinderdijk, was de kleedkamer van de scheidsrechter, tevens de doorgang om naar de zaal te gaan, volgens vele. Maar nog erger was het te constateren dat hij ook gebruikt wordt als baby verschoonkamer, waardoor de pauze in de rust niet in een heel erg aangename omstandigheid was.’

‘Was ruimschoots een half uur van te voren aanwezig en melde mij bij degene die bij de deur zat. Wat dingen doorgenomen omtrent de wedstrijd. Hierna kreeg ik ook een muntje om een kop koffie te nemen. Wedstrijd verliep verder heel goed. Na de wedstrijd bij het tekenen van de papieren vroeg ik aanvoerster van ROG of ik misschien nog wat te drinken kon krijgen, van het sporten krijg je toch wel dorst. Daarop liep zij richting de zaal snapte eerst niet waarom, drinken haal je toch bij de bar, maar zij moest toestemming vragen of ik nog wel te drinken kon krijgen! Kreeg het volgende antwoord, ik had bij binnen komst een muntje gekregen om iets te drinken en daar kon ik het mee doen. Men zou zich bij ROG wel iets meer om de scheidsrechter mogen bekommeren.’

“Bij aankomst meldde ik mij bij de bar, maar niemand wist wat ze met me aan moesten. Geen consumptie, uiteindelijk sleuteltje gekregen van het invalidetoilet wat ze daar als Scheidsrechterskleedkamer gebruiken (briefje op de deur), met de woorden “Nu kom je er wel uit toch”. Toilet had uiteraard geen tafeltje of bankje. Bij formulieren controle kreeg ik nog wel 3 consumptiebonnetjes, vandaar Matig. Na de wedstrijd zelf maar gevraagd welke douche ik mocht gebruiken. Weer wazige blikken, maar uiteindelijk naar EHBO ruimte geholpen die een douche heeft. Maar of het een douche te noemen was… ik wist niet dat water zo koud kon zijn. Stond helemaal niks van warm water op, douchen was vrijwel onmogelijk. Geirriteerd maar weer aangekleed om sleutel in te leveren en er zo snel mogelijk vandoor te gaan. Tijdens de wedstrijd waren er al, naar mijn mening, kinderachtige mannen langs de zijlijn met vervelend commentaar (van dijkvogels), had ik achter me gelaten na de wedstrijd, maar bij sleutel inleveren krijg je dan toch nog naar je hoofd “hé scheids, jij hebt echt bizar slecht gefloten!” en “voor jouw leeftijd heb je het dan best aardig gedaan, ga maar weer lekker naar mama”. Na zoiets lach ik het maar weg als ik buiten loop, maar ook denkend, ………………., die sla ik volgende keer wel over”.